Cappelletti: 
   brydżowa konwencja licytacyjna,
 jedna z wielu form obrony po otwarciu przeciwnika 1BA,
 została opracowana przez amerykańskiego eksperta Mike'a Cappellettiego.
 

Kontra Siłowa
2     Jednokolorówka w dowolnym kolorze
2     Dwukolorówka w kolorach starszych
2     Dwukolorówka kiery z kolorem młodszym
2     Dwukolorówka piki z kolorem młodszym
2BA                    Oba kolory młodsze
  Po 2 odpowiadający najczęściej licytuje 2 na które partner pasuje 
jeżeli ma kara bądź poprawia na swój kolor, inne odzywki kolorowe są do pasa,
 a 2BA jest silnym pytaniem o kolor.

  Po 2, odzywki w kolorach starszych są do gry,
 w kolorach młodszych są naturalne i forsujące,
 a 2BA jest silnym relayem.

  Po 2/, 3 w kolor młodszy jest do koloru, 2BA jest relayem.





Drury:
   to brydżowa konwencja licytacyjna opracowana przez
 kanadyjskiego ekperta Douglasa Drury. W pierwotnej wersji tej konwencji,
 po trzecio- lub czwartoręcznym otwarciu 1 lub 1 
 (które w tych pozycjach mogą być podlimitowe)
 odpowiedź 2 była sztucznym pytaniem o siłę ręki otwierającego.
   Odpowiedź 2 pokazywała otwarcie podlimitowe, otwarcie 2 w kolor 
 pokazywało minimum normalnego otwarcia,
 a inne odzywki były forsujące do końcówki.







Kontra negatywna:
   w brydżu odmiana kontry informacyjnej 
 dawana przez odpowiadającego po otwarciu partnera i interwencji
 pierwszego obrońcy, jej pierwsza wersja (kontra Sputnik)
 została opracowana przez Ala Rotha i Tobiasa Stone'a, 
 była częścią ich nowatorskiego systemu Roth-Stone.
   Ogólna definicja kontry negatywnej to pokazanie
 nielicytowanych do tej pory kolorów.
   Istnieje wiele odmian i wersji tej kontry, 
 zazwyczaj stosuje się ją do wysokości 3.
   W systemach polskich takich jak Wspólny Język czy
 Nasz System zazwyczaj używa się następujących ustaleń
 dotyczących kontry negatywnej:

Otwierający Obrońca Znaczenie kontry odpowiadającego 
1 1 7+PH bez starszych czwórek i bez trzymania karo 
1/1 1 Brak starszej czwórki, brak trzymania kier,
 po otwarciu 1 bez fitu karo 
1/1 1 Dokładnie cztery kiery lub przynajmniej pięć kierów z 11+PH 
(z pięcioma kierami i mniejszą siłą można zgłosić nieforsujące 2 
1 1 7+PH bez fitu i trzymanie pik lub silne (11+) ręce z kolorem młodszym, 
czasami także średnia ręka (10-12) z fitem 
1 2 7+ z przynajmniej jedną starszą czwórką 
lub 5+ kart w kolorze starszym z większą siłą 
1/ 2/ 7+ z drugą starszą czwórką lub 5+ kart w drugim starszym
 z większą siłą 
1/ 2/ Druga starsza czwórka, przy minimum siły obiecuje fit 
1/ 2/ Kolory młodsze, może być układ zrównoważony bez fitu 



Wist odwrotny:




Wist naturalny
Wist odwrotny


7 2; 8 6 3; 9 8 5 4
7 2; 8 6 3 potem 3; 9 8 5 4


K 3; K 8 2; K 8 5 4; K 8 5 4 2
K 3; K 8 2; K 8 5 4; K 8 5 4 2


A K 2; A K; K D 3; K D
A K 2; A K; K D 3; K D


K W 10 4; D 10 9 8; K 8 2
K W 10 4; D 10 9 8; K 8 2


W wiście odwrotnym zachęcamy małą blotką, a w naturalnym dużą



Kontra Lightnera :
  to w brydżu odmiana kontry wistowej,
zazwyczaj dawana na szlemika lub szlema i prosząca partnera
o nietypowy (w ramach licytacji,
która doprowadziła do wylicytowania skontrowanego kontraktu) wist,
konwencja ta została opracowana przez Theodore'a Lightnera.

  Po kontrze Lightnera wistującemu nie wolno wyjść atu,
 a ogólnie przyjęte zasady w co należy wistować wyglądają następująco:

jeżeli kontrujący licytował swój kolor, to nie należy w niego wistować,
jeżeli dziadek licytował jakiś boczny kolor (lub kolory)
to należy zawistować w pierwszy z tych kolorów,
jeżeli rozgrywający licytował boczny kolor, to należy w niego wistować.
  Należy też wziąć pod uwagę wszystkie informacje,
które można wyciągnąć z licytacji, 
na przykład czy partner mógł już wcześniej skontrować jakąś sztuczną odzywkę.


 
 
Splinter :
  jest konwencją brydżową. W podstawowej wersji tej konwencji,
nienaturalny przeskok w nowy kolor to cue bid krótkościowy 
odzywka pokazująca singletona lub renons w kolorze licytowanym)
uzgadniający przez domniemanie kolor partnera i pokazujący zainteresowanie szlemikiem. 
  Przykład Splintera to odzywka 4 po otwarciu 1 obecująca fit pikowy, 
krótkość w treflach i siłęokoło 12-14PC.

 
 
 
 Blackwood:
   to jedna z najbardziej popularnych konwencji brydżowych opracowana przez amerykańskiego brydżystę Easleya R. Blackwooda.

  Istota tej konwencji to odzywka 4BA która pyta partnera o liczbę posiadanych asów.
  W pierwszej wersji tej konwencji odpowiadający używał prostej drabinki – 
pierwszy szczebel (5) pokazywał 0 lub 4 asy, drugi (5) jednego asa, trzeci – 2 asy itd.

  Obecnie używa się wielu odmian konwencji, najpopularniejszą jest "Rzymski Blackwood" -
odpowiadający liczy króla atu jako dodatkowego asa,
a odpowiedzi są dwuznaczne: 5 pokazuje 0 lub 3 "asy", 5 pokazuje 1 lub 4 "asów",
5 pokazuje 2 "asy" bez damy atu, 5 pokazuje 2 "asy" oraz damę atu.


 
 
 Dwukolorówki Michaelsa :
 
   jest brydżową konwencją licytacyjną, odmianą cue bidu. 
 Definicja tej konwencji to bezpośrednie wejście kolorem przeciwnika na wysokości dwóch po naturalnym otwarciu w tym kolorze,
 np. jeżeli przeciwnik otworzył 1 to 2 jest dwukolorówka Michaelsa (częścią tej konwencji jest także wejście 2BA).
   Odzywka ta pokazuje ręke dwukolorową (zazwyczaj z przynajmniej pięciokartowymi kolorami), 
 siła takiego wejścia zależy od ustaleń pary jej stosującej.

Istnieją różne odmiany odmiany cue bidu Michaelsa, w większości systemów polskich przyjęło się grać,
 że bezpośrednie wejście 2BA pokazuje dwa najniższe kolory (po otwarciu 1 - trefle i kiery, po 1/ oba młodsze),
 a wejście kolorem przeciwnika pokazuje pozostałe kombinacje, ale np. SAYC używa ustalenia,
 że wejście kolorem przeciwnika po otwarciu 1/ pokazuje oba kolory starsze
 
 
 
 
 
 
 Lebensohl: 
 Nazwy większości konwencji brydżowych pochodzą od nazwiska osoby, która daną konwencję opracowała, 
 w przypadku lebensohla jest inaczej.
   Konwencja ta została opisana przez amerykańskiego gracza i dziennikarza brydżowego George'a Boehma
   na podstawie innej konwencji,rzekomo wymyślonej przez Kena Lebensolda.
 Boehm "ochrzcził" nowo powstałą konwencję lebensohl i aby upamiętnić fakt,
 że jej nazwa nie pochodzi od nazwiska twórcy, powinno się ją zawsze pisać małą literą.

Głównym założeniem lebensohla jest sztuczna odzywka 2BA po kontrze wywoławczej partnera na słabe dwa,
 lub po interwencji przeciwnika kolorem po 1BA 
 (można ją też używać w innych sekwencjach SEF używa jej po rewersie otwierającego na wysokości dwóch).
 W standardowej wersji 2BA pokazuje jednokolorową rękę, za słabą na wejście na poziomie trzech,
 istnieje jednak wiele odmian i modyfikacji tej konwencji.


 
 
 
 
 
				
Odwrotka:
 jest konwencją brydżową, integralną częścią systemu licytacyjnego Wspólny Język. 
Po otwarciu 1 i odpowiedzi 1 lub 1,
 rebid 2 otwierającego jest odwrotką 
i pokazuje 18+PC oraz przynajmniej trzykartowy fit w kolorze partnera forsując do końcówki,
pytając równocześnie odpowiadającego o więcej informacji na temat jego ręki.
			
Znaczenia odpowiedzi po odwrotce w różnych odmianach Wspólnego Języka:



Wersja tradycyjna
Wspólny Język 98/2000
Wspólny Język 2005


2
6-9PC z czwórką w kolorze odpowiedzi
do 10PC z czwórką w kolorze odpowiedzi
7-10PC z czwórką w kolorze odpowiedzi


2
6-9PC z przynajmniej piątką
11+PC z czwórką
11+PC z czwórką


2BA
10+PC i układ 5-3-3-2
do 10PC z piątka
11+PC z piątka


3
10+PC czwórka starsza i pięć trefli
11+PC z piątką
9-11PC czwórka starsza i pięć trefli


3
10+PC czwórka starsza i pięć kar
do 10PC z szóstką
9-11PC czwórka starsza i pięć kar


3
10+PC z czwórką
11+PC z szóstką
7-10PC z piątką, ręka niezrównoważona


3
10+PC z piątką
po 1 Splinter
7-10 z piątką, ręka zrównoważona


3BA
 
 
7-10 z szóstką


4 i 4
 
Splinter
 


4
 
Po 1 Splinter
 




 

 
 Minimulti :
  brydżowa konwencja licytacyjna, najprostsza odmiana innej konwencji 2 Multi.

Według tej konwencji otwarcie 2 oznacza blok na kolorze starszym w sile ok. 6-10PH,
 normalnego słabego dwa. Odpowiadający ma do dyspozycji następujące odzywki:

Pas – słaba ręka z karami bez fitów w kierach lub pikach.
2 – do pasa jeżeli otwierający ma kiery, jeżeli ma słabe dwa na pikach to poprawia na 2.
 Po ewentualnych 2 odpowiadający może zainwitować końcówkę pikową (jedną z możliwości jest pytanie o singletona 2BA).
2BA – silne pytanie o rękę otwierającego. Istnieje wiele szkół odpowiedzi na to pytanie, 
najprostsza z nich to 3 w kolor młodszy pokazuje maksimum na kierach/pikach, 
3 w kolor starszy pokazuje minimum w licytowanym kolorze, a 3BA pokazuje solidny kolor starszy (AKD).
3 – może być grane jako naturalne i inwitujące (lub forsujące) lub sztuczne, automat do 3, 
pokazujące silną rękę jednokolorową (odpowiadający licytuje kolor naturalnie po wymuszonym 3).
3 – może być grane jako naturalne i inwitujące (lub forsujące) 
lub jako sztuczny inwit do końcówki z fitami w obu kolorach starszych.
3 – do koloru, otwierający pasuje z kierami i licytuje 3 z pikami.
3 – do koloru, otwierający pasuje z pikami i licytuje 4z kierami.
3BA – do gry.
4 – sztuczne, prosi partnera o transfer na jego kolor.
4 – sztuczne, prosi partnera o zalicytowanie jego koloru.

 
 
 
 
 
 Wist odmienny :
 system wistowy w brydżu, bardzo popularny w Polsce.
 Niektóre pary stosują go tylko na pierwszym wiście a niektóre przez cały czas trwania rozdania. Oto jego zasady:

z sekwensu zawsze wistujemy kartą najstarszą, chyba że nasze figury są secowe 
(tzn. mamy tylko dwie karty w danym kolorze i jest to sekwens - wtedy wistujemy figurą młodszą)
 albo chcemy poprosić partnera o odblokowanie (wtedy też wistujemy kartą młodszą),
z blotek wistujemy kartą drugą od góry,
z drugiego honoru wistujemy honorem,
spod trzeciego honoru wistujemy środkową kartą (nawet gdy również jest ona honorem),
spod czwartej lub dłuższej figury wistujemy czwartą najstarszą kartą (czwarta najlepsza),
spod czwartej lub dłuższej dziesiątki postępujemy tak, jak przy wiście z blotek, czyli wychodzimy drugą kartą od góry.

 
 
 
 
 
 Sygnał krakowski :
 to ustalenie wistowe, według którego przy zrzutce nie do koloru (najczęściej pierwszej),
 zrzucamy kartę z koloru bezwartościowego, a jej wysokość sugeruje wartości w jednym z pozostałych dwóch kolorów 
 - wysoka karta - w starszym, 
 niska - w młodszym. 
 Na przykład, jeżeli na kiera dorzucimy wysokie karo sugeruje to wartości pikowe, małe karo pokazywałoby wartości w treflach.


 
 
 
 
Belladonna coup:
manewr brydżowy polegający na zagraniu blotki spod honoru stawiając jednego z przeciwników w sytuacji bez wyjścia 
- wygrywając tą lewę wyrabia on inną lewę rozgrywającemu, a przepuszczając ją pozbawia się możliwości ataku w innym kolorze.




 
 
 
Astro:
 to brydżowa konwencja licytacyjna, jedna w wielu form obrony po otwarciu 1BA przeciwnika,
 opracowali ją brydżyści Allinger, Stern i Rosler. Wejścia Astro wyglądają następująco:

Kontra Siłowa, karna.
2     5+ kierów i młodsza piątka lub czwórka pików
2     5+ pików i młodsza piątka lub czwórka kierów
2     Jednokolorówka z kierami
2     Jednokolorówka z pikami

 
 
 
 
 
 
 Bubrotka :
 to brydżowa konwencja licytacyjna opracowana przez Stanisława "Bubu" Gołębiowskiego,
 a nazwana na jego cześć Bubrotką przez Krzysztofa Jassema. 
 Jest to odmiana Odwrotki używana w systemie Wspólny Język 2005.

 Znaczenie odpowiedzi po relayu 2 w sekwencji 1-1-2 
2 7-10PH z czwórką w kolorze odpowiedzi, jeżeli 9-10 to bez młodszej piątki z boku 
2 11+PH z czwórką 
2BA 11+PH z przynajmniej piątka 
3 9-11PH czwórka starsza i pięć trefli 
3 9-11PH czwórka starsza i pięć kar 
3 7-10PH z piątką, ręka niezrównoważona, 3 otwierającego to pytanie o singletona, 
a 3BA to pytanie o boczną czwórkę 
3 7-10PH z piątką, ręka zrównoważona, najczęściej 5332 
3BA 7-10PH z szóstką, bez krótkości 
4 i 4 7-10PH, Splinter 
4 Po 1 Splinter 

 
 
 
 Baron :
 to brydżowa konwencja licytacyjna opracowana przez Leo Barona i Adama Mereditha 
 będąca częścią systemu licytacyjnego Baron.
 W oryginalnej wersji tej konwencji pytanie 2 po 1BA lub 3 po 2BA prosiło partnera o zalicytowanie
 najniższej z posiadanych czwórek (w odróżnieniu od Staymana, który jest pytaniem o starsze czwórki).
 Konwencja Baron jest bardzo rzadko używana w tej postaci, 
 niemniej niektóre pary grające Acolem ze słabym 1BA nadal używają tej konwencji jako forsującego do końcówki relayu,
 pytaniem jest nie 2, lecz 2 (2 to zazwyczaj Stayman, a 2 w kolor czerwony to transfery.
 Po pytaniu 2 otwierający ma do dyspozycji następujące odpowiedzi:

2BA - dowolny układ 4-3-3-3, odpowiadający licytuje teraz swoją najniższą czwórkę, 
jeżeli otwierający ma fit czterokartowy to licytuje najniższy cue bid,
 z wyższą czwórką pokazuje ją naturalnie, a z niższą czwórką licytuje 3BA;
3m/ - czwórka w licytowanym kolorze i w kolorze wyższym, licytacja odpowiadającego jak powyżej;
3/BA - odpowiedzio 5 trefli/kar.






Teksas :
jest brydżową konwencją licytacyjną która została opracowana niezależnie od siebie
 przez Amerykanina Davida Cartera i Szweda Olle Willnera.
 W Polsce nazwa teksas jest często używana do określenia "transferów Jacoby'ego".

W podstawowej wersji tej konwencji, odzywki 4 i 4 po naturalnym 1BA lub 2BA 
pokazują siłe wystarczająca na wygranie końcówki i longer w kolorze bezspośrednio wyższym od zalicytowanego 
(zalicytowanie kar pokazuje kiery, zalicytowanie kierów pokazuje piki).





Czwarty kolor:
 brydżowa konwencja licytacyjna autorstwa Normana Squire'a, 
jedna z najpopularniejszych i najbardziej znanych współczesnych konwencji.

North South 
1 1 
2  ? 

Typowa sekwencja czwartego koloru to rebid przez odpowiadającego w drugim okrążeniu licytacji nowego,
 jeszcze nie licytowanego koloru - w powyższym przykładzie 2.
 Czwarty kolor jest odzywką sztuczną i forsującą, zazwyczaj pokazuje brak zatrzymania w zalicytowanym kolorze 
 i prosi partnera o dalszy opis jego ręki.
 Spotykanych jest wiele ustaleń dotyczących tego jak forsujący jest czwarty kolor (na jedno okrążenie, do końcówki)
 oraz używane są różne schematy odpowiedzi z zależności od używanego systemu licytacyjnego.


 
 

Gadżet 2 
(także PRO - akronim "Pytający Rebid Odpowiadającego", "Magister", ang. "2 checkback")
 
popularna w Polsce brydżowa konwencja licytacyjna.
 W sekwencjach 1// - 1/ - 1/BA rebid odpowiadającego 2 pozwala zdobyć więcej informacji o sile
 i układzie ręki otwierającego.
 W wersji polskiej konwencja opracowana została przez Jana Blajdę i Andrzeja Cichonia.

Gadżet w nieco różnych formach wynikających z różnic systemowych jest używany w dwóch popularnych polskich systemach
 - Nasz System i Wspólny Język, często także występuje w systemach zagranicznych.
 Istnieje bardzo wiele odmian i wersji tej konwencji, w podstawowej wersji rebidy otwierającego wyglądają następująco:

2 - minimum siły (12-13PH) i fit dwukartowy,
2 - minimum siły i fit trzykartowy,
2 - maksimum siły (w zależności od systemu ładne 13-14, lub 14-15) i fit trzykartowy,
2BA - maksimum siły i fit dwukartowy,
3 i wyższe - zazwyczaj pokazujące nadwyżkę siłową i układową.






Kontra-fit:
w brydżu kontra, która obiecuje fit trzykartowy w kolorze partnera.
 Najczęściej stosowana po otwarciu, odpowiedzi półpozytywnej w kolor starszy i wejściu przeciwnika na poziomie jednego albo dwóch 
 (czasem też po wejściu na poziomie trzech).

 Przykładowo:

1   pas   1   2

kontra






Metoda lew przegrywających :
 to jedna z metod oceny wartości ręki w brydżu.
 W odróżnieniu od najpopularniejszej metody liczenia punktów honorowych, 
 "LTC" używane jest tylko przy określaniu wartości rąk niezrównoważonych. 
 Podwaliny pod tę metodę zostały opracowane 
 i opublikowane przez Dudleya Courtenaya w 1934 r. w książce "The System the Experts Play",
 jednak jego metoda nie zyskała wielkiej popularności.
 Na nowo odkrył ją i spopularyzował w latach sześćdziesiątych angielski gracz Maurice Harrison-Gray.
 "LTC" była częścią systemu "Rzymskiego Trefla" używanego przez legendarną włoską drużynę Blue Team.

Według LTC maksymalna liczba lew przegrywających (LP) w jednej ręce wynosi 12, maksymalna liczba LP w pojedynczym kolorze wynosi 3.
 LP to wyższe honory (A, K lub D), których brakuje w kolorze, a więc:

Renons to 0 LP
Singleton (x) to jedna lewa przegrywająca (także singlowa dama)
Dubleton (xx) to dwie LP (także druga dama)
Trzy lub więcej małe karty w kolorze to 3 LP.
Singleton as lub król to 0 LP.
Dubleton as lub król to 1 P.
AW10 to także 1 LP.
Dama z waletem (DWx) to 2 LP, sama dama (Dxx) to 3LP jeżeli w ręce nie ma żadnego asa lub 2 LP jeżeli w ręce jest choć jeden as, 
dodatkowo liczy się następujące odchyłki:

Ręka z 12 PH + bez asa i króla to dodatkowa 1 LP.
Za cztery asy lub 3 asy i jednego króla odejmujemy 1 LP.
Za kolor przynajmniej sześciokartowy bez żadnego honoru dodajemy 1 LP.
Na przykład:

 AKxxx      1 LP (brakuje jednego starszego honoru)
 Kxx        2 LP (brakuje asa i damy)
 Jx         2 LP (dubleton)
 QJx        2 LP
łączna liczba LP w tej ręce to 7.

 xxxxxx     4 LP (brakuje 3 honorów + długi kolor bez żadnego honoru)
 AKDx       0 LP
 Kx         1 LP
 x          1 LP
łączna liczba LP w powyższej ręce to 6.

 Ax         1 LP
 KDWxx      1 LP
 AD         0 LP
 Axxx       2 LP
łączna liczba LP w powyższej ręce wynosi 4, ale ponieważ mamy 3 asy i króla możemy odjąć jedną lewę,
a więc ostatecznie według LTC mamy tylko 3 LP.

Aby wyliczyć ile w rozdaniu można wziąć lew, należy dodać liczby LP w rękach obu partnerów 
i odjąć uzyskaną liczbę od 24, wynik wskazuje na ile lew można liczyć przy grze własnej, na przykład:

 KD96   (1 LP)                A108752   (2 LP)
 A103   (2 LP)                9         (1 LP)
 ADW74  (1 LP)                K952      (2 LP)
 8      (1 LP)                105       (2 LP)
łączna liczba LP w obu rękach wynosi 12, a 24-12=12 – należy więc licytować szlemika.

Używając metody LTC do otwarcia potrzeba ręki z najwyżej 7 LP,
 a na rewers lub skok nowym kolorem potrzeba ręki z 5 LP. Odpowiadający licytuje następująco:

9 lub 10 LP – pojedyncze podniesienie koloru partnera.
8 LP – inwitujące podniesienie.
7 LP – forsing do końcówki.
6 LP – inwit szlemikowy.
5 LP – praktycznie forsing do szlemika.
4 LP lub mniej – inwit wielkoszlemowy.

 
 
 
 
 
Konwencja 5-4-3-1 :
jest popularną w Polsce konwencją licytacyjną, jest częścią systemów Nasz System i Wspólny Język.

Po otwarciu 1BA, skok odpowiadającego na 3 i 3 pokazuje krótkość w kolorze licytowanym,
 piątkę w drugim kolorze młodszym i jedną starszą czwórkę, skok na 3 i 3 pokazuje (modelowo) krótkość w kolorze licytowanym,
 trzy karty w drugim kolorze starszym i 5-4 w młodszych. 
 Niekiedy konwencji tej używa się także z większym układem w kolorach młodszych np. 5-5 a nawet 6-5. 
 Siła każdej z tych odzywek musi gwarantować przynajmniej grą kończącą (przynajmniej 9HP przy silnym 1BA).

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 źródło/wikipedia/